Hike5
We begonnen onze wandeling om elf minuten over elf op een frisse, zonnige maandagochtend vanaf de parkeerplaats aan de voet van de stuwdam van Stolberg. Het was een koele vijftien graden onder een prachtige blauwe hemel, een perfecte dag om onze spieren op te warmen en wat kilometers te maken. Direct aan het begin maakten we een korte klim de dam op, waar we genoten van een prachtig uitzicht op het water dat het zonlicht weerspiegelde. Door het einde van de zomer stond het stuwmeer vrij laag, waardoor de oevers droogvielen en er grote vogels stonden — misschien reigers, ooievaars of zelfs trekkende kraanvogels. De omringende berken kleurden al geel en sommige struiken stonden al kaal, wat het landschap een heerlijk nazomers gevoel gaf.
Na ongeveer vier kilometer in het bos moesten we een kleine omweg maken omdat houthakkers druk bezig waren met het kappen van hout en het wegslepen van boomstammen met zware machines, waardoor ons pad volledig was geblokkeerd. Gelukkig vonden we snel een groter, rustiger pad om van de vredige ochtend te genieten. Later kregen we te maken met een zeer steile afdaling over een pad bedekt met los grind en herfstbladeren. Glijdend op de modderige helling misten we onze wandelstokken enorm, maar we wisten veilig het beekje beneden te bereiken.
Na bijna negen kilometer vonden we een gezellige, verscholen picknicktafel in de schaduw voor een lange lunchpauze. We deden nieuwe energie op met broodjes, eieren en proteïneshakes, terwijl we zagen dat er piepkleine paddenstoelen rechtstreeks uit de houten tafel groeiden. Hoewel we een rondje om het stuwmeer liepen, hadden we het water al een hele tijd niet meer gezien, waardoor het voelde als een klassieke boswandeling in de Ardennen of Eifel. Verderop weken we af van onze geplande route om een bekend pad te volgen waar we vroeger cantharellen en morieljes zochten. Die vonden we niet, maar we zagen wel tal van oneetbare paddenstoelen tegen een boomstronk groeien.
We vervolgden onze wandeling langs een klein beekje genaamd de Kiersschijven, dat omzoomd was met prachtige, zoetgeurende reuzenbalsemien. Deze roze-witte bloemen deden ons denken aan onze oude wandelingen thuis in Zuid-Limburg. Kort daarna deden we een spannende ontdekking: een enorme, zware eekhoorntjesbrood van zo'n tien centimeter breed, waarvan we wisten dat hij perfect zou zijn voor onze ovenschotel vanavond! Daarna hielden we een tweede pauze in een lage jachthut, genietend van de zon en een nieuwe trailsnack van krentenbollen belegd met plakjes banaan.
Toen de middagzon begon te zakken en een nazomerse kou wierp over de verkleurende eiken en bruine varens, voltooiden we onze ronde. We kwamen weer aan bij het startpunt, terwijl we het stuwmeer alleen aan het prille begin van onze tocht hadden gezien. Het was een fantastische wandeling van tweeëntwintig kilometer met meer hoogtemeters dan we in maanden hadden getrotseerd. We bereikten de auto net voor vijf uur, moe maar voldaan na een prachtige dag paddenstoelen zoeken en wandelen in de zon.
