Vanochtend zijn we een uur later op dan de bedoeling was. Op een camping is elektriciteit altijd een beetje een ‘dingetje’. We hadden verwacht dat de telefoon, die ook onze wekker is, het nog wel zou uithouden tot vanochtend, maar helaas, hij was helemaal leeg. Gelukkig heeft Malou wel een goede biologische klok, anders zouden we waarschijnlijk pas om 9 uur wakker zijn geworden. Maar iets na half negen beginnen we toch aan de tocht naar El Cubo de Tierra del Vino. Als we de route op de kaart bekijken is het één lange, rechte streep zodra we na een paar honderd meter van de verharde weg afslaan, een onverharde weg op. Het is een breed pad van wit zand waar de Spanjaarden vooral met hele grote of hele oude auto’s overheen rijden. We lopen tussen de open velden en kunnen telkens een stukje vooruit kijken naar waar we over een tijdje zullen lopen. De velden zijn ook hier voornamelijk graanvelden, met graan in allerlei verschillende soorten. Veel is al geoogst, maar enkele soorten zijn nog groen en staan nog fris op de velden. Na een dikke 10 kilometer doorkruisen we het dorpje Calzada de Valdunciel. Een klein plattelands dorpje dat begaan is met pelgrims. In het midden van het dorp is een waterpunt gemaakt, dat aangesloten is op het drinkwaternetwerk. Aan de andere kant van het dorp staat een monument van de Via de la Plata. Zeven zuiltjes die tot voorkort werden gebruikt om een riviertje over te steken, door er van steen tot steen overheen te stappen. Ze zijn toch maar gered van dit praktische gebruik, want het blijken Romeinse mijlpalen te zijn. Net iets te waardevol om als bruggetje te dienen. Tot kilometer 18 lopen we een stuk van de autoweg af, maar dan zien we een grote brug opdoemen. We maken toch maar alvast een pauze voordat we daar zijn, want de tweede 18 kilometer zullen we dicht langs deze weg lopen. Dat klinkt wel iets erger dan dat het werkelijk is: na een klein stukje over de N-630 gelopen te hebben om een rivier over te steken, kunnen we de brug weer onderdoor om op het bekende pad te gaan lopen. De route op de telefoon volgt vanaf hier helemaal de N-weg, dus we zijn blij dat we dit niet hoeven te volgen en toch nog onverhard kunnen lopen. Kilometer na kilometer hebben we de autoweg rechts, het witte pad voor ons en weides links. De bermen zijn fel geel van de groot bloemige brem, veel soorten lupinen en we zien er weer eentje die we nog niet kenden: het Madeliefbekje. Een erg fragiel bloemetje uit de weegbree familie. We maken iets van de autoweg af, bij een paar huizen, boerderijen en een kerk nog snel een pauze. Er is een brug aangelegd naar het dorp, maar dit heeft er zo te zien alleen maar voor gezorgd dat de bewoners weg konden trekken. Niets lijkt meer bewoond. Als je de autoweg even wegdenkt ziet het er idyllisch uit, maar in een land dat zo uitgestrekt is, is er niet echt een reden om zo dicht bij zo’n drukke weg te blijven wonen.
De laatste kilometers gaan snel, we taffelen achter elkaar door op een paadje net langs de onverharde weg die wat beter loopt. Het brede pad ligt vol met losse stenen, en het begint ondertussen aardig zwaar voor de benen te worden. Het is dan ook een opluchting als we het dorpje waar we zullen overnachten zien liggen. We schrijven ons in bij de herberg en worden vervolgens naar één van de dorpshuizen gebracht. De herberg heeft 3 huizen in het dorp en 2 zijn er nu vol. Het is weer zo’n authentiek ingerichte auberge waar je de badkamer moet delen met de mede pelgrims, maar we kunnen ons in ieder geval warm douchen. We zijn toch wel aardig moe van de tocht en zullen onze kamer (we hebben wel een eigen kamer gelukkig) niet veel meer afkomen. Vanavond en vannacht even bijkomen, en dan de volgende 33 kilometer naar Zamora!
