De anderhalve dag waarin we Salamanca zijn gaan ontdekken bevestigt: Salamanca is een klasse apart. De stad is gezellig druk, maar niet overvol met hordes toeristen. Er zijn zó veel mooie oude gebouwen, maar het voelt niet als een openluchtmuseum. In het centrum en richting de buitenwijken zijn veel winkeltjes, maar grote ketens hebben we nauwelijks gezien. Als je gewoon door het centrum loopt zie je al zo veel moois. De authentieke straatjes, de Plaza Mayor, de kerken en maar liefst twee kathedralen en overal leuke parkjes en pleinen. Maar het leukste vinden we het nog altijd om ons hoofd nét even om het hoekje te steken en op zoek te gaan naar wat we net buiten het centrum tegenkomen. Zo kwamen we bij Cueva de Salamanca uit. Een crypte onder een kerk die er nu niet meer is, waar duivels en demonen werden aanbeden en duistere kennis werd overgedragen. Helaas was de toren van waaruit je een mooi uitzicht zou hebben afgesloten, maar het is een apart stukje Spaanse geschiedenis. Bijna recht tegenover de crypte liepen we de Salamanca Sedes Antiqua Castrorum in. Hier komen verschillende stadsmuren samen en is zelfs de oudste, die onder leiding van Hannibal (ja, die generaal met de olifanten) gebouwd is, nog aanwezig. We hebben bijna een uur met de vriendelijke dame van het museum gepraat over de geschiedenis van Salamanca, Spanje en over onze tocht over de Via de la Plata.
We beginnen door onze tocht noordwaarts ondertussen een aardig beeld te krijgen van de geschiedenis van het Iberisch schiereiland. En het leuke is, dit soort plekken kun je gewoon gratis binnenlopen! En op terrasjes, zelfs op de populaire plaatsen, betaal je hooguit €1.50 voor een kopje koffie, wat voor koffieleuten zoals wij ook wel fijn is. Het grote gebouw versierd met de schelpen, blijkt een bibliotheek te zijn. En ook al verstaan we geen Spaans, laat staan lezen, het is een pareltje en zeker de moeite waard om even een kijkje op de binnenplaats te nemen. De oude kaartenbakken met de boeken op alfabetische volgorde staan er nog gewoon. De rust als je naar binnen loopt heeft iets magisch, zo midden in de drukke binnenstad.
Voor ons is Salamanca het hoogtepunt van de Spaanse steden in onze reis tot nu toe. We waren er graag wat langer gebleven, maar het noorden roept, dus vanochtend hebben we toch maar onze spullen gepakt. We kunnen heel rustig aan doen. Het is een lange etappe naar El Cubo de Tierra del Vino, maar we smokkelen er 5 kilometer vanaf door komende nacht iets boven Salamanca op een camping te staan, waardoor er voor morgen nog zo’n 31 kilometer over blijft. En hierdoor kunnen we ook vanochtend nog de stad in. Om 12 uur halen we onze spullen op uit ons appartement met Star Wars thema, eten we een broodje en lopen dan de vijf kilometer de stad uit. Het is een lange rechte weg langs winkeltjes en zaakjes, langs parkjes, flats en stadswoningen tot we een rotonde oversteken en meteen weer tussen de weilanden staan. De route loopt langs een drukke weg die we volgen tot aan een autoweg. We slaan links af en lopen het laatste stukje tot aan de camping. Het is ook wel weer heerlijk rustig om de middag bij onze teepee door te brengen, en fijn dat we op deze manier van 36, 31 kilometer hebben kunnen maken.