Vandaag lopen we de twintigste en allerlaatste etappe van onze prachtige tocht, van Oppegård naar Oslo. Daarmee ronden we ons hele stuk af van Göteborg naar Oslo over de Bohusleden en de Borgleden. Er staat ruim 27 kilometer op de planning, en we hebben er enorm veel zin in. Het zonnetje is gelukkig weer terug na de regen van de afgelopen dagen, al is alles om ons heen nog behoorlijk vochtig en nat. De kaart belooft een route die aardig door de bossen gaat, en dat blijkt helemaal te kloppen. Snel nadat we het station van Oppegård achter ons hebben gelaten, lopen we al in een schitterende, ongerepte natuur op de drempel van de Noorse hoofdstad. Het is een prachtig gezicht hoe de ochtendzon door de bomen piept en het vocht tussen de takken laat schitteren, terwijl de dauw op de spinnenwebben glinstert. We wandelen over paden die riviertjes oversteken, langs bloeiende heide, rendiermos en grote steenplateaus. Het gaat constant bergop en bergaf door de dichte bossen die Oslo omringen, tussen de paddenstoelen en bosbessenstruikjes door.
Na een aantal kilometers nemen we een uitgebreide pauze in het bos, waar we tot onze verrassing weer een handjevol cantharellen vinden. Die van de vorige etappe smaakten al zo heerlijk! We lopen daarna over vlonderbruggetjes door drassige veengebieden en passeren prachtige, stille meertjes. Bij onze laatste pauze in de vrije natuur worden we toch een beetje weemoedig; dit is de allerlaatste keer dat we in dit weidse Scandinavische landschap lopen voor we de stad bereiken. De flats van de buitenwijken zijn in de verte al te zien. We lopen de stad in, doen snel wat boodschappen in een winkeltje onder de hoge flats en vervolgen onze weg onder grijze bruggen door. Dan begint het zachtjes te regenen, voor de derde keer vandaag, maar we vinden het niet erg: het past bij ons afscheid van dit mooie landschap. Het voelt heel onwerkelijk om na een week in de wildernis ineens weer tussen de bebouwing te lopen.
Tot onze grote verrassing leidt de route ons daarna heel lang door Svartdalen, een diep en weelderig park dat afdaalt richting de zee. Dit is een echt stukje oerbos langs de Alnaelva, waar bomen zoals dennen, sparren, essen en iepen ongestoord mogen groeien en sterven, en waar varens vroeg in het voorjaar opschieten. Het voelt hier nog als pure natuur met steile afgronden en een stromende rivier. Pas de allerlaatste kilometer lopen we echt door de bebouwing van de stad en langs het spoor. We passeren de resten van de Hallvardskathedraal, de eerste domkerk van Oslo, een stenen basiliek uit de twaalfde eeuw; koning Sigurd Jorsalfare werd er in 1130 begraven, en na brand en verval gingen de stenen naar de nieuwe domkerk en de vesting Akershus. Hier staat ook de gedenksteen die het einde van de Borgleden en het begin van de Pilegrimsleden markeert: nog 643 kilometer naar Nidaros. Wie weet lopen we die ooit nog! We laten de oude ruïnes achter ons en wandelen de flitsende, moderne binnenstad van Oslo in. Tussen de gloednieuwe, met grijze natuursteen beklede appartementencomplexen vallen we met onze wandelstokken en modderige schoenen flink op tussen de kantoormensen en architectuurtoeristen.
Onze allerlaatste stappen van deze tocht brengen ons naar het iconische Operahuis van Oslo. We klimmen over het schuine, witte dak helemaal omhoog naar de top om daar onze reis officieel te beëindigen. Achter ons ligt, volgens onze eigen telling, 437 kilometer en 300 meter: door bossen, langs dorpjes en velden en ontelbare meertjes. Op het dak denken we terug aan de haven van Göteborg, waar het begon. Ongelooflijk wat je in een zomervakantie kunt lopen en zien. Het waren onze eerste stappen in de Scandinavische natuur, maar zeker niet de laatste. We kijken uit over het water en de stad en weten zeker: op deze plek beginnen we ooit weer. Tot de volgende keer, Oslo!
















