Etappe 19, van Vestby naar Oppegård, 25 kilometer, staat in het teken van een flinke weersomslag: het zomerse weer van de afgelopen dagen is compleet veranderd in grijs, guur en koud weer. We hebben enorm veel geluk gehad in Zweden en Noorwegen, maar vandaag krijgen we een echte Scandinavische dag voor de kiezen. Het begint winderig en koud en er staat veel regen op het programma voor vandaag. Dus we gaan vlug lopen en kijken wat de dag brengt.
We vertrekken vanaf het stationnetje van Vestby en steken al vrij snel de autoweg over om de landbouwgronden in te trekken. Een breed pad, waar ook auto's mogen rijden, leidt ons langs de velden en bosjes. Mooie schuren met een dieprode kleur versieren her en der het landschap. Ook de typisch Scandinavische gekleurde houten huisjes en boerderijtjes staan een stukje van het pad te glimmen, allemaal voorzien van een vlaggenstok en een perfect strak gazonnetje. Het is makkelijk lopen en dat is erg fijn met dit weer, want de lucht verandert langzaam van zwaar bewolkt naar regenachtig. In de verte zien we de dorpjes in de mist en de nevel van de neerslag liggen, wat het landschap een heel aparte sfeer geeft.
De route voert ons vervolgens dwars door een groot universiteitscomplex. Omdat het zomervakantie is, is er niemand te bekennen, al zijn ze hier en daar wel aan de gebouwen aan het klussen om alles klaar te maken voor het nieuwe seizoen. Even later komen we een kudde geiten tegen die gewoon vrij over de asfaltweg en door de struikjes struint. Die hebben echt een goed leven. Dan zien we in het bos, een stukje van het pad af, ineens iets geels glinsteren in de berm. We hebben de afgelopen tijd het nodige geleerd over eetbare paddenstoelen en menen ze te herkennen. We lopen er naartoe en ja hoor: op deze grijze, gure dag die we in een stevig tempo doorlopen om warm te blijven, vinden we zowaar een bosje cantharellen. Die nemen we natuurlijk mee om straks te proberen in ons warme appartement.
We lopen weer door en het blijft maar regenen. De paden en wegen waar we vandaag over lopen zijn weinig speciaal, maar door de gure, grijze luchten heeft het allemaal wel een bijzondere uitstraling. Na kleine stukjes door het bos en weer veel boerenlandschap komen we uiteindelijk uit bij het stationnetje van Oppegård. Gelukkig hoeven we niet lang te wachten op de trein die ons terugbrengt naar Oslo, waar we lekker kunnen opwarmen in ons appartementje. Etappe 19 zit erop, geen pauze, nauwelijks gestopt maar wel weer een mooi stukje Noorwegen gezien. Nog één etappe, en dan lopen we echt Oslo binnen.












