Vanochtend hebben we eerst de bus genomen van Sarpsborg naar Råde. Nu hebben we de rugzakken weer op, alles is ingepakt en we staan helemaal klaar voor een nieuwe etappe van zo'n 22,5 kilometer van Råde naar Moss. Vanaf het busstation vertrekken we en lopen het stadje uit, meteen een asfaltweg op. Dit is het begin van heel veel asfalt dat we vandaag zullen volgen. De schilderachtige bossen en de uitgestrekte natuur die we de afgelopen tijd zagen, hebben vandaag plaatsgemaakt voor asfalt, kleine onverharde weggetjes en uitgestrekte landbouwgronden. Al snel wandelen we langs graanvelden, bonenvelden en aardappelvelden; het hele arsenaal van het Zuid-Noorse agrarische landschap trekt aan ons voorbij.
Het weer is gelukkig heerlijk, dus we lopen lekker in t-shirt en korte broek door het Noorse landschap. Omdat we de afgelopen dagen heel andere paden gewend waren, zou je bijna gaan zeggen dat het een beetje een eentonige wandeling is, maar gelukkig staan er onderweg veel bordjes met informatie over lokale bezienswaardigheden en de geschiedenis van deze streek. Dat maakt het erg interessant. Even verderop kijken we onze ogen uit bij een paar gigantische kratten langs de weg. We vragen ons af wat erin ligt, en het blijken augurken te zijn! Het zijn echt reusachtige kratten vol met evenzo gigantische augurken, van het soort dat echt niet in een gewoon supermarktpotje past. Iets verderop, onder het spoor door, rusten we een half uur.
We vervolgen onze weg over het asfalt langs zonnebloemvelden, kerkjes en her en der een paddenstoel. Even voor enen houden we ruim een uur middagpauze. Daarna staan we bij hele oude grafstenen op een heuveltje: een hoge steen in het gras, met een bord ernaast, 'The magic of grave goods: superstition and power'. Het bord vertelt hoe in de herfst van 977 mannen met houten spaden een grafheuvel openen en met een bijl de kist openbreken; het zwaard ligt nog naast de dode. Grafroof was in de vikingtijd meer dan diefstal: het had alles te maken met bijgeloof en met macht, want wie het zwaard en de gouden ringen van een stamhoofd meenam, nam iets van zijn macht over. Weer zo'n mooi stukje geschiedenis. Richting het einde lopen we nog door een klein bosje om daarna langs velden te komen waar ze sedum en grasmatten kweken. Die hadden we vandaag nog niet gezien, dus nu is het agrarische plaatje echt compleet. Maar Malou zou Malou niet zijn als ze niet ergens een boom met verse pruimen in het veld spot; ze plukt een handvol rode pruimen om onderweg lekker van te snoepen.
Uiteindelijk bereiken we de zee weer, de lange zeetong die hier bij de stad Moss langskomt. Vanaf het water lopen we zo het stadje in en bereiken al snel het station. Dit was etappe 17 van de 20, en meteen de allerlaatste keer dat we met een zware rugzak lopen. Vanaf het station van Moss nemen we namelijk de trein naar Oslo, ons eindpunt, om alvast in te checken in het appartementje dat we voor de komende dagen hebben gehuurd. We komen hier binnenkort weer terug om etappe 18 te lopen, maar dan zonder zware bepakking. Van het Noorse platteland naar de hoofdstad: we zijn benieuwd.













