De rust was gisteravond wat korter dan dat we gehoopt hadden. Na het zwemmen, toen we aan de koffie zaten, kwam er een Nederlandse groep die een survivalcursus aan het doen was ons vergezellen bij het huisje en het meer. Ze hadden ook hun hoop op het hutje gevestigd, maar helaas, wij hadden 'm al bezet. Gelukkig zagen ze ook wel in dat op dit soort plekken een beetje rust en privacy wel gewenst is en zouden ze doorlopen naar een andere plek, maar niet voordat ze hier een goede pauze gemaakt hadden, even lekker in het meer gesprongen waren en het cursusonderdeel "waterzuivering" besproken hadden. Interessant, want het leverde wel een goede tip op als vervanging voor ons Katadyn waterzuiveringssysteem: de Grayl, en het waren leuke mensen, dus helemaal niet erg. Maar uiteindelijk zaten we wat laat te eten, lagen we wat laat in bed en hadden we nét wat te weinig rust na zo'n lange dag. En dat merk je snel in de benen.

We beginnen over de smalle paadjes door de schitterende Zweedse natuur. Kilometer na kilometer kronkelt het pad over de heuvels bedekt met naald- en loofbossen, we lopen van meertje naar meertje. Op veel drassige stukken zijn de paden voorzien van houten planken en kleine bruggetjes. We beginnen vol goede moed in Gunnarsbo. Het is lekker rustig, een stuk rustiger dan het begin van de etappe van gisteren. We wandelen door het natuurreservaat Malevattnet, een prachtig plateaulandschap met kloofdalen waar we over stenen en omgevallen bomen klauteren. De bossen hier zijn stokoud en herbergen bijzondere mossen en zeldzame korstmossen lezen we op een bordje langs het pad, al herkennen we ze nog niet. Al snel bereiken we Kynnefjäll, een gebied dat vroeger door ontbossing en begrazing bijna kaal was, maar nu weer dichtbegroeid is met dennen, moerassen en open heide. Het pad is hier ontzettend smal en kronkelig, soms amper dertig centimeter breed. Het constant manoeuvreren over de rotsen en door de modder vreet ongemerkt ontiegelijk veel energie. We pauzeren op de mooiste plekjes en genieten van de ruige natuur. De energie in onze benen is een stuk sneller op dan gisteren, dus de pauzes hebben we ook wel echt nodig. Na een lange, welkome rustpauze van anderhalf uur bij een van de meertjes pakken we de tocht weer op onder een bewolkte maar warme hemel.
Op een van deze paadjes ligt een metertje voor ons een zwarte slang met grijze tekeningen op z'n rug, opgekruld midden op het pad. Hij schrikt van ons en komt meteen met z'n kopje overeind. Maar goed ook, anders was hij ons niet eens opgevallen. We doen vlug een stap terug en kijken hoe de slang na een tijdje snel wegkruipt. Het was een schitterende ontmoeting, we hebben vandaag in totaal twee slangen gezien. De kilometers gaan niet snel over deze intensieve paadjes, en de vermoeidheid begint nu echt te wegen. Bovendien heb ik voor het eerst in een hele lange tijd flinke blaren gelopen onder beide hielen, wat het lopen behoorlijk pijnlijk maakt. Gelukkig zien we voor de laatste kilometers een route die wat meer over bredere bospaden loopt, zodat we bij een camping uit kunnen komen, een "wildcamp". Er zou niet veel zijn, maar wel een douche en vlakke plekken voor de tent. De laatste kilometers gaan gelukkig een stuk vlotter over de bredere wegen, langs keurig gemaaide gazons met robotmaaiers. We verlangen enorm naar de camping en verheugen ons nu al op de taco's vanavond die we mee hebben gesleept sinds Munkedal.

Nette plekken voor campers en caravans met zoals overal hier in Zweden perfect gemaaid gras, maar geen toiletblok, enkel 3 mobiele wc's, één stopcontact, én een sauna aan de rand van een meer waar je je kunt douchen. Een mooi plekje! We zijn opgelucht dat we Flötemarken hebben bereikt. We hebben nog een dag eten reserve en kunnen de route naar Halden wat inkorten ten opzichte van de Bohusleden, dus we blijven hier een dagje over om de benen weer even bij te laten komen. Naast dat we een tocht aan het lopen zijn hebben we ook zomervakantie, en dit is wel een heel mooi plekje om een dag over te blijven!









