Nu, vanochtend gaan we op pad voor de laatste kilometers langs de kust. We dalen af naar het strand en blijven deze tot het einde volgen. Het is zondagochtend en weer heerlijk weer dus het is druk. Veel mensen met honden, spelende kinderen en vooral veel surfers zijn op het strand en in het water. De golven zijn vandaag een stuk lager dan gisteren, maar zelfs nu is goed te zien waarom deze kuststrook bekend staat als surfers paradise.
Er mondt hier een riviertje uit in de zee. Deze is net te diep om doorheen te waden met onze schoenen en de brug is ons net wat te ver. Dus: schoenen uit en op blote voeten verder. Heerlijk om door het water te lopen. We houden onze schoenen uit en op blote voeten, door het frisse oceaan water, lopen we de laatste kilometers. Het laatste stukje land komt snel dichterbij. En daarmee ook het eind van dit eerste deel van onze nieuwe tocht naar Nice. Aan het einde van het strand klimmen we naar een weggetje dat naar Isla de Tarifa leidt. Dit is écht het meest zuidelijke punt waar je te voet kunt komen. We hebben ons helemaal niet gerealiseerd dat met het einde van de oceaan, aan de andere kant van deze weg, de Middellandse Zee begint, die we vanaf hier kunnen zien liggen. Het water is meteen rustig, strak en azuurblauw. Zo kennen we het van Nice. Goede herinneringen en een goed vooruitzicht! Isla de Tarifa kunnen we helaas niet op, deze is afgesloten en alleen met een gids te bezoeken, maar wij hebben ons doel voor nu gehaald. En hier aan het eind van het strand, aan het einde van de oceaan, aan het einde van de groene heuvels en na bijna 600 kilometer, begint voor ons de nieuwe tocht noordwaarts: met de zee in de rug door het binnenland van Spanje richting de Pyreneeën. We zijn benieuwd hoe het gaat worden, maar we zullen de oceaan nog gaan missen...
