Deze ochtend lopen we na het verlaten van het hotel door de rustige straten van Ayamonte. Via een parkje komen we vrij snel op de fietsroute. Dit blijkt een onverharde weg te zijn, wat prima loopt. We lopen tussen rivieren, kanaaltjes en drassige gebieden door. Af en toe komt er een groepje toeristen langs fietsen, maar het is heerlijk rustig zo van de grote weg af. We passeren wat boerderijen, manages en een enkele viskwekerij. We kijken onze ogen weer uit met de vele watervogels! Het landschap verandert langzaam in boomgaarden en veel landbouwgronden die overkapt zijn met plastic. Op een gegeven moment is overal plastic overheen gespannen. Vooral over blauwe bessen, persimons en gek genoeg ook over amandelbomen met hun roze bloesem. Het ziet er aardig slordig uit, al dat verwaaide plastic. Maar voordat we het weten hebben we al een kilometer of 12 gelopen en maken we een pauze aan de rand van een sinaasappel boomgaard. Eindelijk kunnen we ook de tent drogen, die nog nat is van gisterochtend!
Na de pauze loopt het pad in het begin nog makkelijk door, maar na een tijdje wordt het helemaal overwoekerd door bamboe. Bijna kruipend gaan we er onderdoor. We zien op de kaart dat de route gewoon doorgaat, maar daar is echt geen beginnen aan. We lopen een boomgaard door een bedrijventerrein op, ze zijn er volop met vrachtwagens bezig. Een beetje ongemakkelijk, want het zal wel privé terrein zijn, maar de mensen groeten vriendelijk. En we komen, onder een slagboom door kruipend, gelukkig weer op de weg uit, vlak bij de stadsgrens van Lepe. Nog een kilometer of twee die we even verder mooi nog over de oude spoorlijn kunnen lopen. Dit brengt ons bij het eindpunt van de etappe. Deze ging een stuk soepeler dan gisteren, gelukkig!
